Davud (A.S)

Kur’an-ı Kerim’de adı geçen İsrailoğulları peygamberlerinden biridir. […]

Kur’an-ı Kerim’de adı geçen İsrailoğulları peygamberlerinden biridir. Yahuda kabile sinden İsa (Yasa)’nın sekizinci oğludur.

İnsanoğlu yoldan çıkıp da bataklığa düştükçe, Yüce Allah, onlara peygamberler göndermiştir. Onlar bu peygamberler vasıtasıyla uyarılmıştır. İsrailoğullarına da peygamberler gönderilmiştir. Onlar, umumiyetle bu peygamberlere isyan hatta ihanet etmişlerdir.

Hz. Musa’nın vefatından sonra, yine İsrailoğulları isyanın karanlığına daldılar. Azgınlık yaparak Hz. Musa’nın Allah’tan getirdiği inancı terk etmeye başladılar. Cenab-ı Allah, onların üzerlerine başka bir kabileyi musallat etti.

Hz. Musa’nın vefatından sonra İsrailoğullarının idaresi Yuşa (a.s)’ya kaldı. İsrailoğullarını çölden çıkararak onları dedelerinin ülkesine yerleştirdi. Bu ülke, Hz. Yakub’un yaşadığı Ken’an bölgesi olup, İsrailoğulları için mukaddes ülke sayılır.

İsrailoğulları Hz. Musa’nın vefatından sonra Filistin çevresine yerleşmiş bulunan Amalika Kabilesi ile karşı karşıya geldiler. İsrailoğulları Amalika ile yaptıkları bir savaştan mağlup çıktılar. Kendilerini toparlayarak yeniden bu düşman ile çarpışmak istediler. Yüce Rabbimiz onların bu durumunu şöylece anlatmaktadır: “İsrailoğullarından bir cemaat Musa (a.s)’dan sonra peygamberlerine;

– “Bize bir hükümdar gönder ki, Allah yolunda savaşalım” dediler. Peygam ber;

– “Size savaş farz olunursa korkarım ki, savaşmazsınız” dedi. Onlar;

– “Niçin Allah yolunda savaşmayalım? Yurdumuzdan ve evlatlarımızın yanından çıkarıldık” dediler. “Onlara farz kılındığında, birazı müstesna olmak üzere savaştan yüz çevirdiler.” (Bakara, 2/246)

İsrailoğulları tarafından kutsal kabul edilen bir sandık vardı. Kur’an-ı Kerim’de bu sandığa “Tabût” adı verilmektedir. Amalikalılarla yapılan savaş sonucunda bu sandık Calut (Golyat)’un eline geçmişti. İsrailoğulları bunun acısını duyuyorlar, fakat Talut’un da hükümdarlığına itiraz etmekten geri kalmıyorlardı.

Peygamberleri onlara şöyle dedi; “Onun hükümdarlığına alamet, size, içinde Rabbiniz tarafından sekinet ve Musa (a.s)’nın ailesi ile Harun (a.s)’un ailesinin mirası bulunan Tabût’u meleklerin yüklenip getirmesidir. Eğer siz iman edenlerdenseniz, bunda sizin için ibret ve mucize vardır.” (Bakara, 2/248)

Tabût’un İsrailoğullarının eline geçmesi onları yüreklendirdi. Yeniden toparlanarak Amâlika kabilesinin üzerine yürüdüler. Talut, İsrailoğullarına öğütte bulundu. Onlara şöylece seslendi; “Allah-u Teala sizi bir nehir ile imtihan ediyor. O nehirden içen benden değildir. Ondan eli ile ancak bir avuç içen bendendir” dedi. Onların pek azı müstesna, diğerleri içti. Talut ile iman edenler nehri geçtiklerinde; “Bugün Calut ve askerlerine karşı duracak takat bizde yoktur dediler. Allah’a kavuşacaklarını bilenler. Nice az bir topluluk vardır ki, Allah’ın izni ile daha çok olana galip gelmiştir. Allah, sabredenlerle beraberdir dediler.” (Bakara, 2/249)

Amalika ordularının başında Calut (Golyat) bulunuyordu. Calut’un ordusuyla karşı karşıya gelen mümin kitle şöyle dua etti: “Ya Rab! Üzerimize sabır ve sebat ihsan eyle, ayaklarımızı sabit kıl ve kafir kavme karşı bize yardım et.” (Bakara, 2/250) Talut’un ordusunda Davud (a.s.) bulunuyordu. Davud (a.s.), Hz. Yakub’un neslinden idi. İsrailoğullarından olan Davud (a.s), daha küçük yaşta bir delikanlı iken, hak davasının amansız düşmanı, zorba ve güçlü ordulara sahip olan Calut ile yaptığı mücadeleyi kazanmış ve bu savaşta Calut’u sapan taşıyla öldürmüştü. Bu olayda Allah’a tevekkül eden müminlerin zalimleri nasıl yendiği gösterilmektedir.

Calut, zalim zengin ve korkunç bir hükümdardı. Onun açıkça belli olan büyük üstünlüğü vardı. Fakat Allah-u Teala, o zaman işlerin yalnız zahiriyle meydana gelmeyip, gerçek anlamıyla gerçekleştiğini göstermek istedi. İşlerin hakikatini sadece O bilir. Her şeyin ölçüsü yalnız O’nun elindedir. Aslında insanlara güçlü görünenin zayıf, zayıf görünenin de Allah’ın yardımıyla güçlü olduğu ölçüsü Allah-u Teala’ya aittir. İnsanlar ise vazifelerini yerine getirmek, Allah-u Teala’ya verdikleri sözlerini yerine getirmekle yükümlüdürler. Bundan sonra Allah’ın istediği şeyler istediği şekilde olur. İnsanlara, kendilerini korkutan zalimlerin zayıf, çok zayıf olduklarını, Allah onların ölmesini istediği zaman küçücük delikanlıların bile mağlup edebileceğini göstermek için bu zalim diktatörün ölümünü, daha genç bir bir delikanlı iken Hz. Davud’un eline verdi.

Burada Allah-u Teala’nın tahakkukunu istediği gizli başka hikmetler de vardı. Allah, Talut’dan sonra mülkü Hz. Davud’un almasını ve O’nun yerine oğlu Süleyman (a.s.)’ı varis kılmayı istedi. Bu sebeple Hz. Davud (a.s.)’un gücü, Calut’u öldürmesiyle gösterilmiş oluyordu. “Allah’ın izniyle, onları hemen hezimete uğrattılar. Davud (a.s)’da Calut’u öldürdü. Allah O’na mülk ve hikmet verdi. Dilemekte olduğu şeylerden de O’na öğretti.” (Bakara, 2/251)

Calut’un öldürülmesiyle Amalikalılar bozguna uğradılar, darmadağın oldular. Bu olaydan sonra halk, Hz. Davud (a.s.)’a daha çok sevgi ve saygı göstermeye başladı. Talut’un ölümünden sonra yerine Davud (a.s.) geçti. Ona hem yönetim, hem peygamberlik verildi; “Davud’a dağları ve kuşları boyun eğdirdik. Onunla beraber tesbih ediyorlardı. Biz (bunları) yaparız.” “Ona, sizi savaşın Şiddetinden korumak için zırh yapmayı öğretmiştik. Ama siz, şükrediyor musunuz ki?” (Enbiya, 21/78, 80)

“Andolsun Davud’a tarafımızdan bir üstünlük verdik. Ey dağlar, O’nunla beraber tesbih edin ve ey kuşlar (siz de). Ve O’na demiri yumuşattık.” “Geniş zırhlar yap, dokumasını ölçülü yap ve (hepiniz) iyi işler yapın. Çünkü ben, yaptıklarınızı görmekteyim diye vahyettik.” (Sebe, 34/10-11)

Hz. Davud (a.s.) hakkında Kur’an-ı Kerim’den gelen rivayetler, Davud (a.s)’un çok güzel bir sesi olduğunu, kendisine verilen Zebur’u okumaya başlayınca, dağların ve kuşların O’nu dinlemek üzere etrafında toplandıklarını bildirmektedir. Zebur dört büyük semavi kitaptan birisi olup, yüz elli süreden ibarettir.

Kuran’da da; “(Her taraftan) gelen kuşlar da O’na icabet ederler, hepsi O’nun nağmesine katılırlardı.” “O’nun mülkünü kuvvetlendirmiştik. Kendisine hikmet ve açık konuşma, güzel konuşma vermiştik” (Sad, 38/19-20) buyuran Allah (c.c), aynı surenin 21. ayetinde, Hz. Davud (a.s.) zamanında olan bir hadiseyi de, Hz. Muhammed (s.a.v)’e şöyle haber vermiştir; “Davud (a.s)’un yanına gelmişlerdi de, onlardan korkmuştu. Korkma dediler, Biz, iki davacıyız. Birimiz ötekinin hakkına saldırdı. Şimdi sen aramızda hak ile hükmet. Zulmetme. Bizi yolun ortasına (adalete) götür.” (Sad, 38/22)

Kuran’da anlatıldığına göre bunlar iki kardeştiler. Birisinin doksan dokuz koyunu, ötekinin bir tek koyunu vardı. Böyle iken doksan dokuz koyunu olan öteki kardeşinin tek koyununu ister, aralarında tartışma çıkar. Tek koyunu olanı bu tartışmayı kaybeder. Hz. Davud (a.s.)’a müracaat ederler. O, davacı olanlardan birini dinler, ötekini dinlemeden hükmünü verir. Bunu da Allah-u Teala’nın kendisini imtihanı sanır. Ancak bu yaptığı hareket sebebiyle Allah’dan mağfiret dileyip secdeye kapanır, tövbe eder. Allah (c.c), O’nu affettiğini bildirir ve O’na şu vahyi indirir; “Ey Davud, biz seni yeryüzünde (senden öncekilerin yerine) hükümdar yaptık. İnsanlar arasında adaletle hükmet, keyfine uyma. Sonra seni Allah yolundan saptırır. Allah’ın yolundan sapanlara, Allah’ın hesap gününü unuttuklarından dolayı, çetin bir azap vardır.” (Sad, 38/26)

İsrailoğulları, Hz. Davud (a.s) zamanında en parlak dönemlerini yaşamışlardır. Davud (a.s.) Kudüs’ü fethetmiş, kendisine başkent yapmıştı. Hz. Davud (a.s), hem hükümdar, hem peygamberdi. Bir nimet olarak bu iki özellik O’na verilmişti. O, İsrailoğullarını kırk yıl yönetti ve Rabbine kavuştu. Hz. Davud (a.s.)’un yerine oğlu Hz. Süleyman (a.s.) geçti ve O’na da peygamberlik geldi. Hz. Davud, bir gün oruç tutar, bir gün yerdi.

Abdullah bin Amr’dan rivayetle, Abdullah, her gün gündüzleri oruç tutar, geceleri de (nâfile) namaz kılardı. Onun bu durumu Resulullah’a bildirildiğinde Hz. Peygamber onu çağırdı ve şöyle buyurdu: “Bir gün oruç tut, bir gün iftar et. İşte bu Davud (a.s.)’un orucudur.” Bir başka rivayette ise, Resulullah (s.a.v) şöyle buyurmuştur: “Allah-u Teala’ya en sevimli oruç, Davud (a.s.)’un orucudur. O, bir gün oruç tutar, bir gün iftar ederdi. Allah’a en sevimli namaz da Davud (a.s)’un namazı idi. O, her gecenin yarısında uyur. Üçte birinde (nafile) namaz kılardı. Altıda birinde de yine uyurdu.” (Müslim, Siyam, 183; Nesâî, Siyam, 69)